Според народното предание, во времето кога се градел манастирот или кога манастирскиот имот се обработувал, еден сиромашен селанец со својот вол одел на нива за да ора. Одеднаш, од густата шума на планината Галичица излегла голема, гладна мечка и пред очите на селанецот го нападнала и го удавила едниот вол.
Очаен и уплашен, селанецот почнал гласно да плаче и да го повикува на помош Свети Наум Чудотворец:„Свети Науме, помогни ми! Со што сега ќе ја орам нивата и со што ќе го прехранам семејството?“Светителот, кој ги слушал молитвите на искрените луѓе, веднаш се појавил на нивата.
Ја погледнал исплашената мечка, но наместо да ја казни или убие, тој ја допрел со својата рака и со божја сила ја скротил. Мечката одеднаш станала питома како јагне и покорно ја наведнала главата.Свети Наум тогаш му наредил на дивиот ѕвер:„Бидејќи му го зеде волот на овој сиромав човек, сега ти ќе го заземеш неговото место!“Светителот ја впрегнал мечката во јаремот, заедно со преостанатиот вол. Така, мечката и волот заедно ја изорале целата нива.
Според преданието, како казна за сторениот грев, мечката останала да му служи на манастирот и на селанецот уште три години, кротко извршувајќи ги сите земјоделски работи
Оваа приказна со векови се пренесува од колено на колено како доказ за духовната моќ и праведност на Свети Наум. Таа испраќа порака дека дури и најдивите сили на природата можат да бидат скротени со верба, добрина и праведност, а секоја нанесена штета мора да биде надоместена со чесен труд.
