Во ерата на дигиталниот глад за внимание, ликовите со избледен сјај сè почесто посегнуваат по истото оружје – озборувањето. Кога креативноста ќе пресуши, кога веќе нема релевантни содржини, проекти или реални вредности кои можат да се понудат, се допира дното. А на тоа дно, единствената преостаната валута е евтината сензација. Тогаш започнува ерата на „рекла-казала“ објавите.
Оваа стратегија е едноставна: соопшти пикантерија, измисли полувистина, нападни нечија приватност и привлечи ја масата. Народот, по природа љубопитен и склон кон воајеризам, првично „се фаќа“ на јадицата. Бројките растат, лајковите се множат, а коментарите зовриваат. Но, оваа победа е само илузија и трае кратко. Цената што се плаќа за овој моментален триумф е најскапата во јавниот простор – целосно губење на кредибилитетот.
Кредибилитетот се гради со години, а се губи со само еден статус заснован на шпекулации. Кога некој свесно ќе одлучи да стане пренесувач на чаршиски муабети, тој потпишува капитулација на сопствениот интегритет. Професионалецот станува аматер, а креаторот на содржина се претвора во обичен озборувач. Народот брзо сфаќа кога е манипулиран. Првиот пат ќе кликне од љубопитност, вториот пат со недоверба, а третиот пат со презир.
А што по неа? Што останува кога ќе помине бранот на евтини сензации?
Останува празнина. Кога „рекла-казала“ објавите ќе престанат да бидат шокантни, публиката едноставно заминува кај следниот поекстремен извор на озборувања. Зад оној кој го допрел дното останува само затворена врата од сериозниот свет, изгубена доверба од соработниците и етикета на „нерелевантен профил“.
Падот од креатор до озборувач е неповратен процес. На крајот на денот, вистината и квалитетот се единствените нешта кои одржуваат долгорочен успех. Сè останато е само краткотраен шум во дигиталниот простор кој брзо избледува, оставајќи го авторот сам на дното што самиот си го избрал
