Зад блескавите најави за економски раст, странски инвестиции и инфраструктурни проекти кои секојдневно го преплавуваат јавниот простор, се крие една поинаква, помалку гламурозна реалност. Додека функционерите нè повикуваат „да гледаме само убави работи“ и да се фокусираме на позитивните статистики, обичниот народ секојдневно се соочува со суровата математика на преживувањето – како да го преживее месецот од први до први.
Овој јаз меѓу политичкиот оптимизам и реалниот живот станува сè подлабок, создавајќи две паралелни реалности кои ретко кога се допираат.
Реалноста од говорниците: Насочена кон
бројки, проценти, стратешки планови и ветувања за подобра иднина.
Народот се советува да биде трпелив, да ги гледа „убавите работи“ и да не подлегнува на дефетизам.
Реалноста на пазарите и во маркетите: Насочена кон цените на основните прехранбени производи, сметките за струја, трошоците за лекови и постојаното калкулирање што мора да се скрати од потрошувачката кошница за да се издржи до следната плата или пензија.
Зошто „розовите очила“ не помагаат?
Барањето од граѓаните да се фокусираат само на позитивното, во моменти кога минималната кошничка ги надминува просечните примања, често се доживува како отсуство на емпатија. Убавите зборови не можат да ги платат сметките, ниту пак можат да го намалат стресот кај еден родител кој мора да избере меѓу квалитетна храна за своите деца или подмирување на долговите.
Вистинскиот напредок на едно општество не се мери според тоа колку се убави ПР-кампањите на функционерите, туку според тоа колку достоинствено живее најранливиот граѓанин. Сè додека „врзувањето крај со крај“ е главната ментална гимнастика на мнозинството, повиците за гледање на убавата страна ќе звучат само како далечно ехо од некој друг, изолиран свет
