Живееме во време кога се чини дека никогаш не било полесно да се поделиме. Една различна мисла, поинаков став за политиката, спортот или начинот на живот, и веднаш градиме невидливи ѕидови меѓу нас.
На социјалните мрежи, на улица, па дури и на семејните собири, сè почесто забораваме да слушаме за да разбереме, туку слушаме само за да возвратиме.
Во таа трка да докажеме дека сме во право, ја губиме од вид најважната вистина: дека од другата страна на екранот или масата стои човек. Човек со свои грижи, со свои радости, со сметки што треба да се платат, со родители за кои се грижи или деца за кои се надева на подобро утре.
Различните убедувања не се закана – тие се природен дел од човековото постоење. Би било здодевно и бесмислено кога сите би размислувале исто.
Но, почитта не е нешто што им го должиме само на оние кои се согласуваат со нас.
Вистинската големина и култура на еден човек се гледаат токму во начинот на кој се однесува кон оној што мисли сосема спротивно.
Кога ќе се изгаснат светлата, кога ќе стивнат дневните расправии и кога секој ќе се повлече во својот дом, титулите, идеологиите и поделбите ја губат својата тежина.
Тогаш остануваме само обични луѓе на кои им треба малку мир, топлина и подадена рака.
Затоа, следниот пат кога ќе наидете на став што ве иритира или не го разбирате, застанете за миг. Не мора да се согласите, но обидете се да ја зачувате почитта.
Бидејќи на крајот од денот, човечноста е единственото нешто што навистина нè поврзува и единственото што вреди да го сочуваме.
