Живееме во свет кој е опседнат со надворешноста. Ги мериме луѓето според нивната симетрија, според облеката што ја носат и погледите што ги привлекуваат.
Но, колку пати совршената надворешна школка криела празнина, а во наизглед скршениот сад се наоѓало најскапоценото вино?
Приказната за грбавата Јула, која стана монахињата Касијана, ни ја открива најголемата вистина: вистинската убавина нема форма, таа има светлина.
Светот ја гледаше нејзината грпка и ја исмеваше, но старецот Калистрат ја виде нејзината чиста душа и во неа препозна сопатник за вечноста. Тој ја научи дека физичкиот недостаток не е проклетство, туку тесен пат кој, ако правилно се изоди, води право до Бога.
Касијана сфати дека земната љубов често е себична. Таа бара, условува и брзо згаснува кога ќе исчезне младоста или привлечноста. Но, Божествената љубов — онаа за која пишува во нејзиниот „Стослов“ — е поинаква. Таа не бара ништо за себе. Таа е како сонцето: свети еднакво и на праведните и на грешните, на убавите и на оние со телесни недостатоци.
Кога ќе научиме да гледаме со очите на срцето, тогаш исчезнуваат предрасудите. Тогаш сфаќаме дека секој човек што го среќаваме носи свој невидлив крст, своја лична „грпка“ од болка или тага. Наместо осуда, тогаш во нас се раѓа сочувство.
Тоа е моментот кога човекот престанува да биде само суштество од кал и станува битие на светлината.
Не плашете се од тоа како ве гледа светот. Светот гледа во лицето, а Бог гледа во срцето. Чувајте ја внатрешната убавина, бидејќи таа е единствената што никогаш не старее и никогаш не престанува да сјае
