Честопати живееме во заблуда дека силата се мери со острината на зборовите кои ги враќаме како одмазда или со гордоста која ја креваме како штит пред оние што ни згрешиле. Мислиме дека ако попуштиме, ако простиме и ако дозволиме минатото да избледе, ќе изгледаме мали, немоќни и поразени во очите на светот.
Но, вистината е сосема поинаква. За да задржиш лутина, гнев и омраза во срцето, не ти треба посебна сила – за тоа е доволно само егото. Но, за да погледнеш некого во очи, да ја препознаеш неговата човечка слабост и да кажеш „ти простувам“, за тоа е потребна лавовска храброст и огромна духовна зрелост.
Простувањето не значи дека го оправдуваме лошото дело или дека го забораваме како чин на наивност. Тоа значи дека свесно одлучуваме да го скршиме синџирот. Кога одбиваме да простиме, ние самите го пиеме отровот, а се надеваме дека на другиот ќе му наштети. Тогаш нашиот ум станува затвор, а минатото – наш господар.
Кога простуваме и кога навистина забораваме, ние не стануваме помали пред другите. Напротив, се издигнуваме над нивните слабости и над сопственото его. Дури тогаш, кога срцето ќе се исчисти од тежината на гневот, се отвора вистинскиот пат кон чистиот внатрешен мир. Тоа е моментот кога и верата добива своја вистинска смисла – вера во добрината, вера во повисоката правда и вера дека нашата вредност не зависи од туѓите грешки, туку од нашата способност да сакаме и да бидеме слободни.
Да простиш и да заборавиш значи да си подариш себеси нов почеток. Тоа е највисокиот доказ дека твојот мир е премногу скапоцен за да му го оставиш на минатото.
