Повеќето од раскошните неокласични, барокни и ренесансни куќи и конзулати изградени на крајот на XIX век сè уште биле тука, давајќи ѝ на Битола вистински европски лик.
Офицерскиот дом бил главното збирaлиште за елитата каде се организирале свечени балови, додека Саат-кулата неуморно го отчукувала времето во срцето на градот.
Битола претрпела огромни штети за време на Првата светска војна како дел од Македонскиот фронт. Во 1920-тите сè уште се работело на обнова на разурнатите објекти, а во април 1922 година градот доживеал уште една катастрофа кога експлодирал преостанатиот магацин за муниција на железничката станица.
Битола во овој период била позната како „градот на клавирите“. Во градските куќи се негувала европска култура – се свирел клавир, се читала француска литература и се следела виенската и париската мода.
Трговијата се одвивала во раздвижената Стара битолска чаршија, која броела стотици дуќани. Тука се мешале занаетчиството, традиционалниот еснафски поредок и модерните трговски текови.
Граѓаните биле силно поврзани со традициите. Сведоштвата од тоа време (како оние од 1925 година) покажуваат дека за празниците како Прочка, Битола се претворала во вистински карневал каде младите и децата се маскирале во филмски личности или традиционални ликови, шетајќи низ калдрмите.
Накратко, пред 100 години Битола била град со носталгичен поглед кон своето златно дипломатско минато, но истовремено и модерно, витално место кое храбро чекорело напред, чувајќи го својот препознатлив аристократски шарм.
