Иако државата издвојува сè поголеми средства за вработување и самовработување на младите, прашањето дали овие мерки се доволни за да се запре иселувањето останува отворено и често е предмет на спротивставени ставови.
Од една страна, владините институции, како Министерството за економија и труд и Агенцијата за вработување, сметаат дека активните политики даваат реални резултати.
Според нивните проекции, зголемениот буџет за Оперативниот план, неповратните грантови до 10.000 евра за сопствен бизнис, младинскиот додаток од 5.000 денари и субвенциите за приватните компании директно ги мотивираат младите да ја градат својата кариера тука.
Тие нагласуваат дека финансиската инјекција при првото вработување или започнување старт-ап е клучна отскочна штица за економска независност.
Од друга страна, економските аналитичари, младинските организации и истражувачките центри (како Finance Think и Националниот младински совет) предупредуваат дека финансиските мерки за вработување решаваат само дел од проблемот. Според нивните анализи, младите не си заминуваат само поради ниските плати или недостигот на работа, туку поради пошироки системски недостатоци. Тука спаѓаат недостигот од реална поддршка за младинско домување (високи цени на станови и кирии), квалитетот на образованието и здравството, владеењето на правото, како и ограничен простор за напредување без партиски или други влијанија
Дополнително, критичарите посочуваат дека дел од мерките имаат краткорочен ефект – односно, по завршувањето на субвенционираниот период, дел од младите повторно се соочуваат со несигурни работни места или ниски примања кои не ги покриваат основните трошоци за живот.
На крајот, заклучокот на повеќето независни експерти е дека постојните мерки се добра почетна основа и помагаат за намалување на младинската невработеност, но тие самите по себе не се доволни.
За трајно задржување на младите, потребен е сеопфатен пристап кој, покрај парична помош за вработување, ќе понуди сигурна иднина, квалитетни јавни услуги и достапни услови за самостоен живот
