Кога доаѓаме на овој свет, со себе носиме невиност и празнина која чека да биде исполнета со приказни, одлуки и постапки.
Тој лист изгледа совршено чист, сè додека на него не се прочита напишаното. Но, она што многумина го забораваат е дека пенкалото е во наши раце, а мастилото со кое пишуваме е направено од нашите сопствени дела.
Во народот често се прераскажува една стара вистина – дека сè во животот се враќа. Како ехо во празна просторија, секој наш збор, секоја намерна или ненамерна постапка, порано или подоцна ни се враќа назад.
Луѓето велат дека штом белото ливче еднаш ќе се извалка, тоа повеќе никогаш не може да ја врати својата првобитна чистота. Секоја лага, секоја неправда нанесена на друг, остава црна дамка. Можеме да се обидеме да ја избришеме, да ја сокриеме или да се преправаме дека не е таму, но хартијата ја памети трагата. Текстурата е веќе променета.
Тука стапува на сцена она што народски го нарекуваме карма. Кармата е чудо бидејќи таа не брза. Таа не е слеп бес или инстантна казна; таа е тивок, невидлив кројач на правдата. Работи по принципот на сеење и жнеење. Ако сееме трње, не можеме да очекуваме да жнееме рози. Кога мислиме дека никој не гледа, дека нашите „валкани траги“ на листот останале незабележани, кармата едноставно го затвора кругот.
Оваа вистина не треба да нè плаши, туку да нè освести. Нашето бело ливче нема да остане недопрено, бидејќи да се живее значи да се греши и да се оставаат траги. Но, важно е какви се тие траги. Дали пишуваме со мастило на добрина, емпатија и чесност, или го валкаме листот со себичност?
Кармата секогаш го наоѓа својот пат да ни го прочита токму она што самите сме го напишале.
На крајот, секој си го добива својот сопствен ракопис назад
