Денес верата лесно може да стане содржина. Слика од храмот. Цитат од Светото Писмо. Фотографија од свеќа. Видео од богослужба. Мисла од некој свет отец. Сето тоа може да биде убаво и корисно.
Но постои една опасност: Да зборуваме многу за верата, а малку да живееме според неа. Можеме секој ден да објавуваме православни мисли, а истовремено да бидеме груби кон најблиските. Можеме да објавуваме „Господи, помилуј“, а во следниот коментар да навредиме човек. Можеме да зборуваме за љубовта Христова, а да не можеме да му простиме на оној што нè повредил.
Тогаш треба да застанеме и да се запрашаме: Дали луѓето Христос го гледаат во моите објави или во мојот живот? Верата не е само она што го споделуваме.
Верата е и начинот на кој зборуваме со сопругот или сопругата, со децата, со колегата, со соседот, со човекот кој не се согласува со нас. Најсилното сведоштво за христијанството не е секогаш најубавиот цитат.
Понекогаш тоа е тивкото добро дело кое никој не го фотографирал.
Каменичка Парохија
