Низ историјата на човештвото, зборот „елита“ секогаш асоцирал на моќ, престиж, материјално богатство и социјална изолација.
Елитата е онаа тесна група на луѓе која стои на врвот на општествената пирамида, ги носи одлуките и ужива во привилегиите недостапни за мнозинството.
Меѓутоа, со појавата на христијанството, овој световен концепт претрпува радикален, речиси шокантен пресврт. Христијанската теологија не ја укинува хиерархијата, но целосно го редефинира поимот за тоа што значи да се биде на врвот, воведувајќи го она што мислителите го нарекуваат „парадокс на понизноста“.
Во срцето на христијанското учење стои револуционерната мисла на Исус Христос дека вистинското благородништво не се мери со бројот на луѓе кои ти служат, туку со бројот на луѓе на кои ти им служиш.
За христијанските мислители, општествената, политичката или интелектуалната елита нема реална вредност пред Бога доколку нејзиниот статус не е преточен во одговорност за заедничкото добро.
Големите учители на Црквата низ вековите јасно ги дефинираа границите на овој поим. Свети Августин предупредуваше дека земската елита често паѓа во стапицата на гордоста и желбата за доминација, додека вистинскиот христијански лидер мора да владее единствено од должност и љубов кон ближниот.
Свети Тома Аквински отиде чекор понатаму, говорејќи за „аристократија на доблеста“ – елита која не се раѓа во свила, туку се препознава по својот морален и интелектуален капацитет да ги води другите кон праведност.
Таму каде што световната елита гледа профит и престиж, христијанската елита гледа одговорност, водена од евангелскиот принцип: „кому многу му е дадено, многу и ќе се бара“.
Најжестоката критика на класичната елита доаѓа од светителите како Јован Златоуст, кој отворено ги дикриминираше богатите и моќните во Константинопол, потсетувајќи ги дека нивната позиција е лажна доколку се слепи за страдањата на сиромашните. Пред Бога, христијанството воспоставува апсолутна еднаквост каде што се бришат класните разлики.
Единствената вистинска „елита“ која црквата ја признава се светителите – луѓе кои постигнале духовно совршенство, но чија главна одлика е што самите себе се сметаат за последни меѓу еднаквите.
Во модерниот свет, каде што желбата за припадност кон „внатрешните кругови“ на моќта и понатаму го корумпира човечкиот дух, христијанскиот поглед на елитата останува силен коректив.
Тој не нè повикува да ја презираме извонредноста или успехот, туку нè потсетува дека вистинската вредност на една елита не се гледа во нејзината моќ да се издигне над другите, туку во нејзината подготвеност да се спушти и да ги подигне оние на дното
